mondeph

anung tawag sa banal na kahoy...???

edi....

Holy Wood...

nyaknyaknyak!!!

ang korny! hehe!

wala napanood ko lang yun sa isang teleserye at jinoke yun. eh nakigaya lang ako. nung una nga hindi ko pa siya gaanong nagets lecheng yun! hehe!

hmmm... sobrang lonely ngayon dito sa bahay kasi umuwi ng probinsya sila mommy at bitbit ang alalay na si vincent. wala tuloy ako napagkakatuwaan dito. kaya ibinuhos ko na lang ang aking oras sa pag-cross stitch. at sa wakas... natapos ko na rin siya. apat na buwan ko ata pinaghirapan yun.. hehe! may kulang pang onti pero onti na lang as in.. konti... mas konti pa sa konti.. hehe! nung natapos ko na, wala na naman ako magawa kaya hinamon ko si kuya tir ng scrabble. habang nanonood kami ng magandang gabi bayan nag-sscrabble kami. eh ayoko nga sana manood nun kasi baka matakot lang ako. hehe! kaso gusto panoorin ni kuya tir yun kaya hinayaan ko na lang. habang nanonood kami biglang nawala yung channel two. naging blue screen! hanep! majik talaga! hehe! natakot nga ako eh. sabay nagring yung telepono. parang mala-the ring. tapos pagsinagot ko sasabihin mamatay daw ako kung hindi ko naipapanood yun sa iba within seven days. hayup talaga! hehe! sa sobrang takot ko ayoko na sana sagutin yung phone. pero sinagot ko rin. hehe! si edmon lang pala... kala ko yung mystery voice na eh. pinatay muna namin yung tv dahil lahat ng channel wala kami. bwiset na yun. kinabukasan sinubukan kong manood, wala pa rin!!! sabi ko nga baka ninakawan kami ng kable. kaso yung kabilang tv meron naman channel. kaso walang cable dun eh. tsaka kung gusto mo manood dun kelangan nakadikit yung daliri mo sa power at pag hindi, hindi siya gagana. haha! ayoko naman mapagod daliri kong pang-princessa. nagiisip ako ano kaya ang nangyari sa isang tv eh hindi naman namin siya pinakekeelaman nun. hmpf! siguro naputulan na kami ng cable. hehe!! hindi kasi kami nagbabayad. apat na buwan na. kapal namin noh?! hehe! sayang! shutter pa naman gusto ko panoorin sa cinemaone. hmpf! hindi na ako makakapanood ng myx, axn, hbo, starmovies, at marami pang iba! ehehe! bumalik na ulit ang buhay ko sa walang cable. ayos lang... at least ngayon may channel two at seven na. haha!

kanina nagpunta ako sa sm. bibili kasi ako ng footsocks ko at white stockings. pati na rin napkin. eh napadaan ako sa national bookstore. tingin tingin.. kunwari ay pera ako kaso wala naman talaga. ang pera ko eh pambili lang ng footsocks, white stockings at napkin. hanggang sa mapadpad ako sa leisure section ng mga books. tingin tingin ulit... may nakita akong isang libro. Ngalang Pinoy ang pangalan ng libro. edi basa basa ako.. hehe! ang kulit ng libro... gumagalaw..!! hehe! joke lang... hindi, makulit siya kasi nakakatawa mga nakalagay dun. ang nasa cover niya eh picture ni Mona Lisa na may hawak hawak na monay. bakery pala yun. ang name ng bakery eh Monay Lisa. haha! sa librong yun nabasa ko rin mga pwedeng ipangalan sa magiging anak niyo. kapag -ong ang apelyido mo, pwedeng Michael Jacks ang name niya. MICHAEL JACKS ONG ang full name ng anak mo. hehe! kung -ang naman daw eh pwedeng michael jord para maging MICHAEL JORD ANG. hehe! ang kulit diba? marami pa kaso hindi kaya ng utak ko imemorize silang lahat eh. yung iba naman may mga picture ng mga kainan na nakakatawa rin ang mga pangalan. isa na nga dun ang monay lisa. meron pa nga nakasulat pang chinese tapos ang name eh manya-kiss... hehe!! sa drugstore naman merong Get Well Drug, Mercy Drug, etc. meron namang isang bar na may heading na ALWAYS OPEN kaso dun sa lagayan ng names na guest nila ang nakalagay, SORRY WERE CLOSED TODAY by management. hehe! gusto ko sana bilhin yung libro kaso mahal eh.

Php200+ eh ang pera kong dala para lang sa footsocks, white stockings at napkin.

pumunta na ako sa sm department store. siyempre, hindi mawawala yung tingin tingin.. pag nakakakita ako ng gusto kong blouse, iniisip ko na ang perang dala ko ay pambili lang ng footsocks, white stockings at napkin. nang mapunta ako sa mga stockings, hindi ako pinapansin ng sales lady. siguro akala nila magtitingin tingin lang ako dun. hindi nila alam may pera akong pambili ng footsocks, white stockings at napkin. hmpf! shocks! mahal na pala ang full support na white stockings ngayon. buti na lang may excess money ako. hehe! may nakita pa nga akong anti-microbial na white stockings. yun sana gusto kong bilhin kaso baka pag nagamit ko na siya once and nilabhan mawala yung mga germ fighting ability niya. hehe! sumunod nagpunta ako sa watsons (yung dun din sa loob ng sm department store). naghanap hanap ako ng napkin. habang pumipili ako ng brand ng napkin lumapit sakin yung sales lady. "basket maam?" bwiset na yun. muka ba akong mag-grogrocery ng napkin? eh ang perang andito sakin eh pambili nga lang ng footsocks, white stockings at napkin. hindi ko naman siguro sinabing napkinS diba? hehe! kaya isa lang. "no thanks." ehhe! kunwari pasosyal ako.. hehe! mahal na rin pala ang napkin. meron pa dun pareho lang ng itsura. kaso yung isa dri-cover at yung isa eh soft cottony cover. kala ko pareho lang pero iba rin pala ang presyo! hehe! napagod na ako kaya pagkabili ko nun gusto ko na rin umuwi. hindi ko pa nga malalaman sana ang oras kung hindi lumapit sakin yung isang bata at nagtanong ng oras. walangya! alas kwatro y meja na pala! dalawang oras na pala akong nagtitingin-tingin dun! hehe! paguwi ko sa bahay ang tanong sakin ng kuya ko eh sino daw kasama ko. sabi ko ako lang. ayaw niya maniwala kasi ang tagal ko daw. impossible daw magtingin tingin ako na magisa lang. hmpf! nang isoli ko ang sukli, dun ko lang narealize na ang binili kong footsocks, white stockings at napkin eh Php300 na yun! mahal na talaga mga bilihin...!!

hmmm... bakit ba pag-ending na ng entry ko wala akong maisip na magandang ending. hmmm... to sum it all... nakabili rin ako ng footsocks, white stockings at napkin. yun lang. hehe!

First of all, I want to greet my honey a happy anniversary! Hehehe! I’m so thankful for all the things that you’ve done for me. Alam mo naman lahat ng yun diba?? And thank you sa napakagandang araw na to. Hehe!

Anyway, nagpunta ako kanina sa school. Mageenrol kasi sana ako. Kaso hindi ako nabigyan ng oras sa opis. Ayos lang. Balik na lang daw ako sa Nov. 3… ang hindi ayos dun eh kung pwede ibalik din nila yung pagod ko. What I mean is, mapalitan ng positive yung pagod na naramdaman ko. Hehe! Pero ayos na nga… mabait naman ako eh. Pagpunta ko sa opis, gulat ako eh! Akala ko may riot… dami estudyante eh. Naisip ko tuloy, ganito na ba kadami mga loko-lokong estudyante at pinatawag sila ng opis? Madalas kasi ang mga estudyanteng nasa opis eh yung may mga atraso. Hmmm… yun pala eh naghihintay sila ng grades. Down daw kasi yung sa internet. Kala mo bigayan ng test papers, tinatawag pa isa-isa yung names. Di na lang nila ginawang per section. Inakala pa ngang kukuha din ako ng grade. Hehe! Nung nakiupo ako sa couch may nakatabi akong magulang. Sabi niya bakit daw ganun, tinitipid daw ata sila. Kasi nung kapanahunan niya nasa card daw nakalagay yung grade at hindi nakaprint sa pipitsuging bond paper lang. May point nga naman siya dba? Hehe! Nung nag-alisan ang mga estudyante, may naiwan pang isang estudyante. Sabi niya kanina pa daw siya naghihintay. Mantakin mong ang tanong eh, “nagbayad ka na ba? May bayad po eh. Hindi bibigay sayo kung walang bayad.” Walastik!!!! P20 ang bayad sa pagprint… waaa!!! Dapat nga libre na yun eh!!! Suppose to be kasi makikita ang grades sa internet. Sira ata so sa opis na lang. Ang grade na prinint sa bondpaper lang eh Php20 nah!!!!!! Hayup! Kung kukuha ka ba dati ng class card bago ibigay sayo yun dapat magbayad ka muna?! Hayup talaga!! Hehe! Hindi ko nga alam kung maiinis ako o matatawa ako eh. If I were in their shoes, I’ll just wait until maayos yung online grades. My God!! Sobra naman kasi eh. Hmp! Nadagdagan pa pagkainis ko kasi antgal ng meeting ng admin. Eh sabi mukang matagal pa yun kaya minabuti ko na lang na umalis.

Tumungo ako sa bilyaran para katagpuin si honey. Hehe! Habang naghihitay na matapos ang laro niya, may lumapit sakin na isang bata. Namamalimos siya. At…. Hindi niya ako tinantanan. Paulit-ulit nga kami eh. Sabi niya gutom na daw siya. Bibili lang daw siya ng bigas. Ang sabi ko naman, wala ako barya. Uulitin na naman niya yung sinabi niya. Haaayz… hindi ko tuloy alam kung nagkakaintindihan ba kami o hindi. actually naaawa ako sa kanya. Kaso wala ako barya eh. Nung natauhan ata siya at na-convince ko na nga siya na wala akong barya eh umalis na siya. Naghahanda na nga ako sakaling duraan niya ako o murahin niya ako eh. Waaa… totoo yun ha… may experience na rin kasi ako sa mga batang ganun eh. Kaya dapat anytime now may panangga ka. Pag mas tinotopak pa nga minsan bubuhusan ka ng tubig kanal eh. At wala kang magagawa kundi magtago. Hehe! Manalangin na sana may pulis na dumaan o kaya bigla na lang siya mag-disappear. Madali naman lumambot puso ko sa mga ganyan, talagang traumatized lang ako sa kanila.

Pagkatapos magbilyar ay tumungo kami ni mon sa sm san lazaro. Yup! May sm san lazaro na (para sa mga hindi nakakaalam). Sabi ko, medyo bago lang tong mall na to. And this would be my first time na makapasok sa sinehan nila. hehe! Excited pa ako eh! Nanood kami ng ISPIRITISTA. Main actor diyan si Vic Sotto. Idol kasi ata ni edmon yun eh! Hehe! Pagpasok ko, huwaw!!!! Andaming tao!! Buti nalang sa taas kami. Pag-akyat ko, nyak! Medyo puno rin. Nung makahanap kami ng upuan magtataka ka. Dahil lahat ng armrest may softdrinks na iniwan. At take note, medyo madami2 pa ang laman! Akala ko malinis yung lugar, kaso andumi at malagkit yung flooring. Walang pinagkaiba sa ibang sm malls. Bwiset! Yung pinanood naming eh parang ginaya sa Constantine pero di naman gayang-gaya. Kasi sila Vic nagpapaalis ng mga spirito (kuno). So komedy na medyo may pagkasuspense kunwari. Habang nagcoconcentrate ako sa panonood, nagulat ako ng biglang may nakita ako sa upper left ko na muka. Talagang nagulat ako ha!!! Yun pala yung bata sa likuran namin. Grabe naman kasi makatingin. As in yung face niya nilapit pa sa muka ko. Walangya talaga! Kala ko multo eh! Natawa nga yung sa likuran namin dahil sa pagkagulat ko. Naging shy mode tuloy ako nun. Nung nag-lights on nakita ko kung gaano kadaming bata na nanonood. Pambata pala yung palabas na yun. Hehe! Ayos lang. Funny rin naman kasi eh. Haha!!

Pagkatapos naming manood eh nagdinner na kami tapos nag-uwian na. Hindi na ako nagpahatid kasi madami pa gagawin c mon and hindi pa naman masyadong late.

Hehe! Yun na ang anniversary celebration namin. Actually, mas gusto ko talaga yung simple lang.  Ayoko ng gagastos ng masyadong mahal. Hindi kami tulad ng ibang tao na kahit wala naman pera eh pipilitin na gumastos ng mahal para lang masabi na nagcelebrate sila. Actually gusto ko sana magsimba kami. Kaso wala nman simba ng tanghali. Eh kung gabi naman edi nalagot ako dito sa bahay. Kaya ayun, hindi 2loy kami nakapagsimba. Para sakin naman kasi ang celebration ay hindi masusukat sa dami ng perang naiwaldas mo. It doesn’t mean that you have spent a lot of money if you’re celebrating. Kasi ang true meaning naman eh kung anu yung nararamdaman namin pareho and no money can ever replace that.

Again hun, thank you ulit for this wonderful day. I’m so happy talaga today…^____^  wishing na sana sa susunod na mga taon mas maintindihan pa natin ang isa’t isa and lagi tayong magtulungan sa lahat ng bagay. Sana lahat ng plans natin para sa sarili natin eh matupad and hope that maging masaya ka pa sakin and hindi ka sana magsawa sa relationship natin. Take care always and don’t forget to thank God for all our blessings. I love you!^___^

Ilang araw rin akong hindi nakapagsulat dito. Masyado kasi akong busy. Saan kamo? Edi sa scrabble, sa pag-gawa ng bagong layout, sa pagisip na malapit na akong pumasok at excited na ko, sa pagisip kung ano ang balak kong gawin sa bday ko at anniversary namin ni edmon, at syempre sa paglakad ng papers ko sa pagpasok. O diba? Yun ang dahilan kaya inabot ako ng isang buwan na hindi nakapagsulat. Pero sa lahat ng iyon, ang pag-sscrabble talaga ang pinakadahilan.

Sa mga nakaraang pagsusulat ko, nabanggit ko dun na inaabot ng madaling araw ang mga magulang ko sa paglalaro ng kompyuter (baliktad na talaga ang panahon). Pero ngayon hindi na. Nagtipid na sila sa kuryente. Pero hindi pa rin sila papa-awat. Pag-scrabble naman ngayon ang trip nila. ang siesta nila eh scrabble time na lang. Hanggang madaling araw yan. Kala mo ba papatalo mga yun? Hindi rin! Hahanap at hahanap sila ng butas para manalo. Hehe! Ngayon ko nga lang nalaman na may salita palang “ama, jo, qoph, zo, at marami pa sa dictionary. Pambihira! Kung san mang dictionary yun eh ewan ko. Kung minsan nga napipikon na rin ako sa sobrang kadugasan ng mga tao dito. Kasi maya’t maya tingin ng tingin sa dictionary. Sinabi ko na ngang wala pagpipilitan pa rin. Bakit, wala ba silang bilib sa bokabularyo ko?! Palibhasa kasi below standards ang bokabularyo nila. hekhekhek! Oi hindi mga magulang ko ang tinutukoy ko ha.. hehe! Hindi ko pa pala nasasabi, si Vincent ang sinasabi ko. Hehe! Yung kasama naming dito sa bahay. Hehehe! Siya ang tinutukoy ko. Pero minsan eh maa-amaze ka rin sa mga pinaglalagay niya. Hindi mo maiisip san nanggaling ang ideyang yun at nagkarun siya ng matataas na score. Hehe! Minsan nga hindi ako makapaniwala pag natatalo niya ako eh. Pakiramdam ko tuloy ganun ako ka-bobo. Hehe! 

Sa ngayon, nagreresearch ako ng maganda-gandang layout kaya anytime now eh I-uupgrade ko na siya. Hanggang dito nalang muna…. ciao

Did you see the picture? A friend gave this to me via email. It says there, if you were in this kind of situation what will you do?

Pak! Andami dami kong naisip na gagawin. Pero I decided na isa lang ang gagawin ko. Mga ganitong situation kasi kelangan ng utak ni Mc Guyver o kaya ni Mr. Bogus na kung anu-ano nailalabas sa bulsa in times of danger. Naisip ko maglalabas ako ng meat sa bulsa tapos ihahagis ko yun sa malayong malayong lugar. Tapos I’ll fold myself para ma-reach ko yung toes ko. I’ll hold sa branch nung tree kung saan ako nakatali. Then I’ll crawl dahan-dahan. Sakto pagbaba ko nasunog na yung rope dahil nailaylay na siya sa apoy. I’ll untangle myself then run tulad nung cartoon character sa looney toons. Yung nagsasabi ng “bip bip” hehe!

Siyempre makikita ako ng leon, hahabulin niya ako. Eh king of the jungle siya diba? Ibig sabihin ang hari eh may mga kawal. Ibig sabihin eh hindi siya nag-iisa sa gubat na yun. Edi mahahabol pa rin niya ako kasi may eepal sa eksena at yun ang mga hangal na kawal. Bubuhatin nila ako pabalik sa hari ng mga gubat. Ilalabas ko celfone ko, kakausapin ko si rafiki (yung nagbinyag ata kay simba yun) para tulungan akong makipag-negotiate sa leon na to. Eh ang payat payat ko na nga. Putsa! Walang makukuhang katas sakin tong hinayupak na leon na to! Habang nakabitin akong patiwarik, naglalaro ang mga kawal ng tong its. Eh nagkapikunan, nag-away, at…. Nagkutuhan! Sa kasarapan ng pagkukutuhan, nakatulog sila. Napagod eh. Sakto naman dumating ang hero ko! Si honey ko! Hindi si edmon ah… dumating ang leon na may bitbit na honey (palaman sa tinapay). Hindi niya namalayan sinusundan pala siya ng isang bubuyog. At hindi ordinaryong bubuyog! At ito ay si Jollibee! Ha-ha! Kala niya ha! Ayun patay si haring leon! At tinulungan na ako ni Jollibee na maka-baba! Hakhak!

Ang ganda ng naisip ko diba? Adventurous. Pero hayoop talaga! Sa dami-daming pasikot-sikot na naisip ko para lang makalayas sa leon na yun, eto lang pala ang sagot…

kewl diba?! hehe!